قلبم را آرام کن تا با زیباترین آهنگت بخوابم

روحت را به شعرو هنر بر انگیز و سینه ات را فرش کن ٬ برای خسته ای با چهره ای خاکی ‌‌‌‌که چرخش آرزوها رنجورش کرده است.

ای پژواک کوچه عشق٬ که با صدای قدمهایت می لرزم٬ قلبم را آرام کن تا شب فجرش را فراموش کند٬تا دشت ها را در چشمان تو سبز ببینم ٬تا ابر را ببینم با قطراتی که فرو میریزد ودر لبهایت عشق را ٬چون شبنمی بر گلهای زیبائی ببینم.

قلبم را آرام کن و در آن شادی بپاش٬چرا که من عمرم را ندیدم و رازش را ندانستم.

آرزوها به پرواز در میآیند.میپرسم آیا ساحل عشق را٬و آن امواج مهربانش را دیدی؟ که چگونه بوسه ها بر آن جاری می شدند.

بی ریا میگویم دوستت دارم